Circo

A paisaxe da súa terra natal convértese nunha fonte de inspiración para Quessada.  Lucenza é representada en diferentes ocasións; trátase da vista que rodea a súa casa. Entre dous castiñeiros, o artista amósanos as terras de prados e campos que se suceden. Chama a atención o colorido, no que se percibe a influencia da luz mediterránea, frecuente nas obras do autor debido ás tempadas que pasou no seu obradoiro de Eivisa. Podemos dicir que aquí Quessada une o concepto dunha luz mediterránea coas cores propias dunha paisaxe galega: os verdes do prado ou as cores avermelladas das árbores. Anteriormente estaba no Parlamento de Galicia e a finais de 1996, por conta da USC e por indicación do artista, trasladouse á USC.

Xaime Quessada aborda neste gravado un tema mitolóxico, un mundo de mitos e lendas no que as ninfas eran cortexadas por faunos en paisaxes oníricas. Nun ambiente bucólico, o artista constrúe unha escena na que un grupo formado por dúas mulleres e un home escoitan a un efebo que toca unha frauta dobre. Tecnicamente o gravado reflexa o virtuosismo do autor co debuxo ao perfilar nitidamente as figuras, recordando a pintura das cerámicas gregas, pero tamén a obra de Picasso, que sería unha constante influencia ao longo da súa carreira. A obra está asinada no revés, no ángulo inferior esquerdo dentro da prancha, e fóra no ángulo dereito. Asinado no a.i.e. "Quessada 1984"

A temática circense está presente ao longo da obra de Quessada, xa que lle permite unir o seu gusto por pintar cabalos e a referencia á etapa azul de Picasso na que o pintor malagueño traballaba este tema. Nesta obra, Quessada sitúa ante un fondo indeterminado e difuso un cabalo, colocado de perfil, ao igual que o arlequín, ainda que este xira o corpo e mira cara o espectador ao tempo que levanta o brazo dereito. As figuras están perfectamente delimitadas co trazo do debuxo que denota as súas aptitudes con esta técnica. A paleta cromática redúcese a tonalidades azuis e grisáceas. Asinado no a.i.d.

Fronte a complexidade dos espazos compositivos empregados por Quessada ao longo da súa produción pictórica, aquí decántase por un de gran sinxeleza: o interior dunha habitación da que tan só vemos a cadeira sobre a que está sentada a rapaza; esta, a pesar de que o rostro está apenas bosquexado, parece ausente. Destaca tanto o cromatismo -no que predominan os verdes, azuis e malvas que compoñen o fondo da estancia e aportan gran luminosidade ao cadro-, e a técnica, directamente relacionada co uso que fai das cores que logran dar a sensación de textura e creando un ambiente íntimo e a sensación dunha atmosfera etérea, logrando deste xeito crear un efecto de atemporalidade da mesma. O efecto de ambiente intimista obtido coa gama cromática en tons pasteis é unha influencia da etapa rosa de Picasso. Comprada á galería Citania en 1981.