Santa Teresa

Escultura xacente de San Francisco Xavier, titular do retablo. O santo aparece vestido coa túnica da orde e coas mans contra o peito, sostendo o crucifixo que san Ignacio lle dera. O oco no que se dispón a figura recóbrese coa representación pictórica do lugar e a paisaxe na que tivo lugar a morte do xesuíta.

Imaxe do interior da catedral de Pamplona; ao fondo vemos a porta do Amparo e no seu tímpano represéntase a "Dormición de la Virgen" dividida en dúas escenas. Luminosidade branquecina, e certo ton de evanescencia atmosférica. Revela o renovado interese romántico pola arquitectura histórica, especialmente polos monumentos medievais.

Virxilio sérvese da paisaxe da súa contorna, das terras ourensás, para reflectilo na súa obra, o que lle confire un carácter íntimo e sentimental. Compón ordenadamente o espazo pictórico a través dos elementos cos que estrutura a obra: árbores no primeiro termo, campos no segundo, e outeiros no último.  A verticalidade do tronco das árbores contrasta co carácter ondulante das copas e das montañas que Virxilio obtén a través da pincelada, de novo densa; No referido ás cores, vemos a preferencia do autor polo cromatismo forte, neste caso a base de tons verdes e terras. Asinado no ángulo inferior esquerdo.

Nova figuración de influencia expresionista. Na produción pictórica de Morquecho, a figuración adquire unha carga que reflicte certa sensación de sufrimento e tristeza. Nesta obra, Morquecho presenta a un grupo de nove persoas tratadas colectiva e non individualmente, amosando nos seus rostros eses sentimentos; as sitúa nun interior, un espazo apenas definido, sombrío e escuro, case en penumbra que contribúe a aumentar esa sensación de inquedanza. Son obras de raíz expresionista na que o autor se serve dunha paleta cromática apagada, coas contornas grosas en negro e trazadas dun xeito rápido e vigoroso. Asinado a. s. e.