Lodeiro reduce a representación dunha paisaxe natural a formas xeométricas, bandas cromáticas horizontais que preceden a unha montaña, representada mediante unha franxa ondulada negra e máis ancha que aparece lixeiramente perfilada na súa contorna superior por unha delgada liña branca, difuminada, que da paso ao ceo, todo en azul. Son xogos minimalistas de bandas cromáticas, de cores frías e pincelada plana.

Esta obra pertence á serie que este pintor levou, entre 1980 e 1983, ás exposicións de Atlántica, o grupo artístico que revitalizou por aqueles anos a plástica galega. Estamos, con todo, ante unha pintura creada na década dos setenta, unha etapa onde experimentou cunha nova fórmula plástica, fundamentada na esquemática organización de diferentes planos xustapostos en tons moi cálidos. O artista decantouse por representar ambientes imaxinados e delicados a través dun xogo visual que conseguiu grazas á disposición das liñas e os volumes xeométricos.